Tak tambahi siji maneh rek.
Wonokairun tuku rinso ndhik tokone Bunali.
”Mbah, kok dengaren sampeyan umbah-umbah dhewe ?” takok Bunali.
”Aku katene ngumbah kucing” jare Wonokairun.
”Gak salah tah Mbah.” Bunali bingung.
”Iyo soale kucingku akeh tumone.” Jare Wonokairun.
”Wah yo isok mati kucing sampeyan Mbah” Bunali ngilingno.
mbuh copas soko ngendi iki.
”Lho koncoku wingi ngono, yo gak opo-opo” jare Wonokairun.Mari mbayar,
Wonokairun mulih katene ngumbah kucinge.
Sisuke, Wonokairun teko maneh ndhik tokone Bunali kate tuku rokok.
”Yok opo kucing sampeyan Mbah ?” takok Bunali.
”Kucingku mati ” jare Wonokairun.
”Lho lak temen tah. Sampeyan iku tak kandhani gak percoyo. Laopo
kucing atik diumbah ambek rinso, wong onok obat tumo” jare Bunali nyeneni.
”Kucingku mati gak mergo rinso” jare Wonokairun njelasno.
”Opoko lho ??” Bunali gak sabar.
”Tak peres . . . .”
